Tarot kartlarının kökeni, sanılanın aksine Antik Mısır ya da gizli ezoterik tarikatlara değil, 15. yüzyıl Avrupa’sına, özellikle de Kuzey İtalya’ya dayanmaktadır. İlk tarot desteleri, bugün bildiğimiz spiritüel anlamlarından çok önce, aristokrasi arasında oynanan bir kart oyunu olarak ortaya çıkmıştır.
Tarotun bilinen en eski örnekleri, 1440’lı yıllarda Milano, Ferrara ve Bologna gibi şehirlerde ortaya çıkmıştır. Bu dönemde “Trionfi” (Zaferler) adı verilen desteler, soylu aileler için el yapımı ve resimli olarak üretilmiştir. En bilinen erken dönem destelerinden biri, Visconti–Sforza Tarot Destesidir. Bu desteler, dini figürler, mitolojik semboller ve Orta Çağ toplumsal hiyerarşisini yansıtan imgeler içerir.
Bu aşamada tarot, tamamen oyun amaçlıdır ve herhangi bir kehanet ya da mistik anlam taşımaz.
Rönesans ile birlikte Avrupa’da insan, kader, erdem ve ahlak kavramları yeniden sorgulanmaya başlanmıştır. Tarot kartlarındaki figürler de bu düşünsel dönüşümden etkilenmiş; Ölüm, Adalet, Kader Çarkı, Şeytan gibi semboller daha felsefi ve alegorik anlamlar kazanmıştır.
Ancak bu dönemde dahi tarot hâlâ bir kültürel ve sanatsal ürün olarak görülür; okült ya da spiritüel bir araç olarak kullanılmaz.
Tarotun kader okuma ve gizli bilgiyle ilişkilendirilmesi, 18. yüzyıl Fransasında başlar. Fransız okültist Antoine Court de Gébelin, tarotun kökeninin Antik Mısır’a dayandığını iddia etmiş; her ne kadar bu iddia tarihsel olarak doğrulanmamış olsa da, tarotun ezoterik yorumlanmasının önünü açmıştır.
Bu dönemde tarot, astroloji, numeroloji, Kabala ve simya gibi alanlarla ilişkilendirilerek sembolik bir sistem hâline getirilmeye başlanır.
yüzyılda tarot, artık sistematik bir ezoterik araç hâline gelir. Éliphas Lévi, tarot kartlarını İbrani alfabesi ve Kabala’nın Hayat Ağacı ile ilişkilendirir. Bu yaklaşım, modern tarot yorumlarının temelini oluşturur.
Bu yüzyılda tarot, bir oyun olmaktan tamamen çıkarak bilinç, kader ve ruhsal gelişim odaklı bir sembol sistemi olarak konumlanır.
1909 yılında Arthur Edward Waite ve çizer Pamela Colman Smith tarafından oluşturulan Rider–Waite Tarot Destesi, günümüzde kullanılan tarot destelerinin büyük çoğunluğuna temel teşkil eder. Bu deste, Küçük Arkana kartlarını da detaylı sahnelerle resimlemesi açısından bir ilktir ve tarotun yaygınlaşmasını sağlamıştır.
Bu dönemden itibaren tarot, yalnızca okült çevrelerde değil, psikoloji, kişisel gelişim ve spiritüel farkındalık alanlarında da kullanılmaya başlanır.
Bugün tarot, katı kehanet anlayışından büyük ölçüde uzaklaşmıştır. Modern yaklaşımlar tarot’u; bireyin bilinçaltını anlamasına, karar süreçlerini değerlendirmesine ve içsel farkındalık kazanmasına yardımcı olan bir sembolik analiz aracı olarak ele alır.
Tarotun tarihsel yolculuğu, onu yalnızca mistik bir nesne değil; aynı zamanda kültürel, sanatsal ve düşünsel bir miras hâline getirmiştir.